Afrodyta była córką Uranosa i bogini Hemery, od najmłodszych lat traktowana była jako uosobienie piękna, powabu i czaru. Jej pozycja została potwierdzona w wyniku słynnego konkursu o złote jabłko.
Bogini nosiła przejrzyste szaty, utkane z porannej mgły, a nawet ukazywała się nago, czy też jedynie w przepasce na biodrach. Mężem pięknej bogini był bóg ognia Hefajstos, jednak związek ten był nieszczęśliwy i krótkotrwały. Afrodyta kochała się nie tylko w bogach, lecz też w zwykłych śmiertelnikach. Najgorętszym uczuciem obdarzyła myśliwego Adonisa, którego już w chwili urodzenia odebrała matce i oddała na wychowanie królowej podziemnego świata. Kiedy Hefajstos dowiedział się o jej zdradzie, a przede wszystkim poznał prawdę, iż żona porzuca go dla zwykłego śmiertelnika, zmienił się w dzika i zabił polującego w lesie Adonisa. Afrodyta pogrążyła się wówczas w smutku, a wraz z nią przygasł cały świat. Wreszcie Zeus pozwolił przebywać Adonisowi wśród żywych wiosna i latem, jesienią i zimą młodzieniec wracał do Hadesu.
Copyright @ 2010 Starożytni Bogowie