Anubis w oczach Egipcjan nie był bogiem, który cieszył się zaufaniem. Chociaż na ziemi wierni, oddawali się pod opiekę licznych bóstw, to po śmierci trafiali do Krainy Umarłych, gdzie całkowicie zawierzali się Anubisowi. W micie o walce Seta z Ozyrysem to właśnie Anubis zajął się szczątkami zamordowanego Ozyrysa i zabalsamował je. Było, zatem naturalne, że uważano go za patrona ludzi, zajmującego się mumifikacją. Anubisa najczęściej wyobrażano sobie, jako komplikację pustynnego lisa, wilka i szakala.
Jego długi pysk, oczy i łapy wzięto od psa, natomiast opuszczony ogon przypominał ogon wilka. W tej postaci Anubis występuje jako strażnik grobu i złożonego w nim ciała. To wyobrażenie bierze się z wczesnej historii Egiptu. Obowiązki Anubisa były bardzo liczne i śmiało można go uznać za boga zapracowanego, zajmującego się licznymi i bardzo ważnymi obowiązkami. Otaczał on opieką zamarłego oraz wprowadzał go do swego królestwa, gdzie roztaczał nad nim, już do końca świata opiekę, a zarazem władzę.
Copyright @ 2010 Starożytni Bogowie